druk druk druk

We leven in een snelle wereld. Ook ik val wel eens terug in oude patronen van sneller, meer en mezelf bewijzen aan de wereld. Opdat iedereen weet dat ik ertoe doe. Dat ik ook iets kan. Ik werk dan onbewust weer te hard en ren mezelf voorbij . Verlies overzicht, mis signalen van mensen om me heen.  Ik geniet dan niet van het moment.

Als kind heb ik de overtuiging 'ik ben niet goed genoeg' vertaald in 'ik weet niet genoeg' . Daarmee wilde ik mezelf bewijzen, laten zien dat ik ook niet de domste ben en echt wel wat kan en weet.

Ik heb veel opleidingen gevolgd en mijn boekenkast staat vol studieboeken.

 

Maar na elke opleiding kwam de onrust weer terug. Dus 'op naar de volgende cognitieve uitdaging'.

Altijd onderweg naar het geluk en de erkenning dat ergens in de toekomst wacht.

Leven in je hoofd, het lichaam volgt wel.

 

Gelukkig volgde het lichaam ook wel, al kreeg ik af en toe signalen om de rem erop te zetten.

Op een of andere manier is dat altijd net op tijd gebeurd, al heeft het me wel wat gekost.

 

Meer rust en ontspanning in je agenda is belangrijk, kiezen voor de essentie, jezelf opladen en tevreden stellen met dat wat er echt toe doet. Dat zijn de kleine dingen. Dat dingen over jou waar mensen over spreken als jij er niet meer bent. Dingen waar je blij van wordt.

 

Een fit brein dat af en toe tot stilstand komt functioneert beter dan een zwaar overprikkeld brein,  vol met 'losse onafgemaakte eindjes' waar je eigenlijk 'nog iets mee wilt of moet'. Die blijven steeds oppoppen. Als wolkjes in je brein. Totdat er teveel wolken zijn. Omdat jij geen keuzes maakt, niet delegeert, niet goed plant of niet loslaat.

 

Vrede in je hoofd, voelen, accepteren en loslaten vanuit het vertrouwen dat je okee bent, dat is belangrijk. Jaren hebben we nodig om  te leren ontdekken wie je echt bent. En dat die persoon helemaal 'goed genoeg' is, precies goed.. 

 

Nu houd ik vaker mijn kennis op zak. Laat ik een klusje lopen. Zeker als daar niet om gevraagd wordt, ik hoef me niet te bewijzen.